Bewoners van de Hengelose Es

marleen

46 JAREN IN DE HENGELOSE ES

De meesten onder u zullen wel weten dat er in de Hengelose Es ruim 200 huizen moeten worden gesloopt. In het afgelopen jaar zijn er al verschillende bewoners vertrokken naar andere gedeelten van Hengelo. Sommigen bevalt het goed maar  er zijn  ook mensen die weer terug willen naar de Hengelose Es. Sommigen willen er zelfs niet weg, ook niet voor een tijdje.
Marleen Fonataba is een van deze oudste bewoners. Ze kwam als 22 jarige repatriant uit Nieuw Guinea in 1963 naar Nederland samen met haar man en dochter.
In 1966 gingen ze wonen aan de Konijnenburgstraat daar zijn ook haar andere kinderen geboren.  De kinderen gingen in de wijk naar school. Kregen er hun vrienden en vriendinnetjes en zochten later hun eigen weg.

In 1981 verhuisde de familie naar de Johannes Bosboomstraat waar zij nog steeds woont.
Marleen leerde in al die jaren veel vrouwen uit de buurt kennen. Haar buurvrouw Ria  woont er ook al lang en ze hebben  een goede burenverhouding. Met 46 jaren wonen in deze wijk is Marleen een van de langste misschien wel de langste bewoonster van de Hengelose Es Noord.
”Ik weet dat ik er uit moet. Maar wanneer en waar naar toe”. Ik weet nog niets zeker en word er erg onrustig van. Wanneer moet ik gaan pakken en waar kom ik te wonen?Wat kan er weg en wat moet ik houden? Allemaal vragen waar ik geen antwoord op heb gekregen.”

Ik vraag haar of Welbions, de verhuurder van deze woningen, nog geen contact met haar heeft opgenomen. Ze verteld dat ze wel een brief heeft gekregen maar dat ze bij navraag geen duidelijk antwoord heeft gekregen.

Voor deze mevrouw is dit een erge benauwende en angstige periode. Ze wil in de Hengelose Es blijven en graag ook weer een tuintje hebben. Het zou mooi zijn als er vlug duidelijkheid voor haar kwam zodat ze verder kan en eindelijk spijkers met koppen kan slaan.

~~*~*~*~*~*~~

marcellies


Marcel Leushuis en Lies van Engelen wonen aan de Willem van Konijnenburgstraat. In hun gezellige woonkamer praten we over de grote verhuizing en  de op handen zijnde afbraak van de woningen.
Marcels ouders en zijn broer Arjan kwamen in 1972 in de wijk wonen. Marcels vader pendelde al een hele tijd tussen Almelo en Hengelo op het brommertje heen en weer, omdat hij broodbezorger was voor bakkerij Schothuis.
Toen hij eens zijn ronde deed en hoorde dat het huis van drogist Jeursen vrij kwam, is hij daar achter aan gegaan en zo kregen zij het huis van de woningstichting.( Ze woonden eerst op een ander nummer in de straat).
Dat brood bezorgen heeft hij heel lang gedaan en toen hij is overleden in 1992, heeft Marcel het brood venten van hem overgenomen.

Het huis waarin zijn ouders woonden kwam leeg toen zijn moeder naar Enschede verhuisde.  Marcel wilde het graag hebben en zo is het gebeurd. Hij is  nu al een hele tijd geen “bakker” meer, maar werkt bij een motorrijschool en verzorgt daar o.a. de planning en het baliewerk.

Het bevalt hen samen heel goed in de wijk en eigenlijk hebben ze met het huis helemaal geen problemen. Al is wel vast komen te staan dat er redelijk wat achterstallig onderhoud is.
“Bij ons is de luchtvochtigheid geen probleem,” zegt Marcel en laat me een vochtmeter zien waarop 43% staat.”Bij de buurvrouw is dat totaal anders. Wij begrijpen ook niet hoe dat kan”.

”Ik ben opgegroeid in deze wijk. Je kon als kind hier alles. Je had alles wat je nodig had bij je in de buurt. Water, het park, de scholen en de winkels, noem maar op.” “’Hopelijk maken ze er iets moois van, de nieuwe Hengelose Es. Ik ben wel heel benieuwd, want tot nu toe zijn we nog niet veel wijzer geworden van de plannen. Wij moeten er volgens de planning in 2014 uit, nou dat duurt dus nog even. We zien het wel.”                           

Tineke Kusters