Bewoners van de Hengelose Es

Gesprek met mevrouw Kist op 8 januari 2013 door Marjan Stroot


Mevrouw Kist woont sinds 1968 in De Hengelose Es. Ze is, met haar gezin gestart in de Frans Van Mieresstraat. Deze straat bestaat niet meer.

Mevrouw Kist aan het woord:BuurtbewonersHES deel 8
Oorspronkelijk kom ik uit het Wilbert.
Als kind ging ik in de huidige Hengelose Es slootje springen, pinksterbloemen plukken. Het was dus nog een groot weiland, waar je heerlijk kon spelen.

Na mijn huwelijk woonden we bij mijn schoonouders in de Pastoriestraat. Door gezinsuitbreiding werd de ruimte te klein.

We kregen een woning aan de Frans Van Mieresstraat en waren dolgelukkig met een eigen woonruimte. Hier is ons tweede kind geboren.
Het huis was af. Een nieuwbouwhuis en verder niets. Er was nog geen tuin, geen trottoir.

Toen ons 3e kind werd geboren zijn we verhuisd naar een grotere woning.
Naar de Willem van Konijnenburgstraat .We zijn dus in 1970 naar mijn huidige woning gegaan. Ik woon hier nu  43 jaar. Een huis vol herinneringen.

Wat me het meest aanspreekt van de Hengelose Es is het groen.
Het park vlakbij, de onderlinge binding tussen mensen. Het pleintje hielden we samen schoon.

Nu ziet het eruit als een achterbuurt. Dat was het in de voorliggende jaren niet.
Ik heb het nooit als achterbuurt ervaren. Heb hier altijd fijn gewoond.

Als ik ga verhuizen laat ik een fijn huis en een fijne tuin achter.

In verband met de vochtproblematiek heeft Ons Belang schelpen onder de woning in de kruipruimte aangebracht. Dit heeft gedeeltelijk geholpen. Daar ben ik Ons Belang nog altijd dankbaar voor.

Nu ben ik 70 en sta op het punt te verhuizen. Laat de slechte herinneringen achter en neem de goede mee. Mijn buren ga ik missen na 43 jaar. Ik vind het spannend te gaan verhuizen.
Een nieuw jaar, een nieuw begin.


Vol bewondering heb ik dit interview gedaan.

Wat een power.
Marjan