Oud bewoners Hengelose Es


Sinds afgelopen zomer wonen Ben en Ria van Naarden in hun nieuwe huis. Hun 44 jaren in het huis aan de Joh. Bosboomstraat  zijn niet onopgemerkt voorbij gegaan aan veel bewoners van onze wijk. Toen ze er kwamen in januari 1968, waren hun drie kinderen al geboren.

Ria zit tegenover me en steekt van wal: “Het was een ruim huis en onze kinderen die dat niet gewend waren, sliepen in het begin nog vaak voor de gezelligheid bij elkaar in een kamer.
De buurt was nieuw en modern met veelal jonge gezinnen, er moest nog van alles gebeuren. Op vrijdagavond veegden we met elkaar het plein schoon en praatten we. Soms onder het genot van een kopje koffie of limonade. We wisselden nieuwtjes uit en er was NOABERSCHAP, daar waar dat nodig was.

Bewoners 9 1s
                                                                                                                                Ben en Ria met Sandra   Foto gemaakt door Fleur

Er was een man, Darius Dhlomo hij werkte vanuit een gewoon huis in de J. Marisstraat en organiseerde van alles voor de jeugd. Op een keer organiseerde hij zelfs zwemlessen in Duitsland. Er kwam een buurthuis in de van Alphenstraat. Buurtcentrum ’t Geerdink. Hier werd van alles georganiseerd voor de jeugd maar ook voor de ouderen. Zo zat onze dochter daar o.a. op een kookclub. Zo kwam Ben in het Werkbestuur van ’t Geerdink na een vraag van haar.

Het idee voor een” Open Tuin” ging leven en hier waren extra mensen voor nodig. Ben nam dit op zich, samen met een paar ouderen en jongeren uit de wijk. De speeltuin kwam in het stukje bos aan de v. Alphenstraat. De speeltoestellen werden door de mensen zelf gemaakt en onder auspiciën van de Hengelose Centrale van Speeltuintuinen werd onze “open” tuin een groot succes.

Zo groeide langzaam maar zeker de buurt uit tot een hechte gemeenschap en bleven de wijkbewoners zeer actief bij ’t Geerdink betrokken. De werkgroepleden zagen kinderen uit de wijk met laarzen aan en caps op, fietsen naar de manege de Tichelhoeve. Die gingen dan alleen maar kijken want er was geen geld voor rijlessen. De bestuursleden zeiden tegen elkaar: dat is ook leuk voor deze kinderen, een pony in de speeltuin!!

De eerste pony’s kwamen er in 1977, dat waren Gaby en Sandra . Weet je wat echt heel leuk is: Sandra leeft nog steeds! Zij is in 1976 geboren. Het bestuur had iemand nodig die de pony’s wilde verzorgen en daar hebben ze mij voor gevraagd. Uiteindelijk verzorgden Lenie Hamhuis en ik samen met de tieners van ’t Geerdink 5 ponygroepen in de week. Later kwam er gelukkig meer vrijwilligers helpen, jong en oud. Dat is nog zo.

Bewoners 9 2s

                                          Op de foto Sandra       

“Het verhuizen is ons niet meegevallen. We wilden perse in deze wijk blijven. Nou dat is gelukt maar voordat alles klaar was, praat me er niet van. We zijn nog niet echt gewend. Ik mis vooral de rust (hier een 30 km weg waar niemand zich iets van aantrekt), mijn tuin en de vele vogels. De kinderen en kleinkinderen hebben al zoveel in de tuin gedaan dat ik hoop dat die vogels straks vanzelf wel komen”.


Redactie:In krantenartikelen over de Hengelose Es, in grote mappen door Ria en Ben bewaard, lees ik, dat langzaam maar zeker de speeltuin/ponystal van ‘t Geerdink de vormen aan begonnen te nemen die wij vandaag de dag kennen. De stichting loopt als een rode draad, beter gezegd, als een dik touw door hun beider leven. Vrijwilligers tot op het bot. Tot op de dag van vandaag. Nog steeds zijn er veel vrijwilligers voor diverse organisaties in onze wijk. Ben en Ria’s hart ligt bij ‘t Geerdink, samen met vele anderen maakten zij het tot hun levenswerk.

Tineke Kusters