Bewoners van de Hengelose Es

 

 

FamilieBon
Henk en Lies Bon woonden
met hun eerste dochter aan de Bankastraat toen ze hoorden dat er aan de andere kant van Hengelo een nieuwe wijk zou worden gebouwd.

Ze gingen eens kijken, op de plek waar de wijk moest ontstaan. Het leek hun prachtig, veel natuur, uitkijken op een paar mooie oude boerderijen, ruimte voor de kinderen. Scholen en winkels alles dichtbij. Bij verdere informatie bleek dat Stork, waar Henk werkzaam was, twee huizen voor personeel had gereserveerd. Er leek hun niets meer in de weg te staan. Een voorwaarde was echter dat het gezin twee kinderen moest hebben. Nou ze hadden nog tijd genoeg en daar werd aangewerkt. Later werd er ook nog een derde dochter geboren.

Het was een hele mooie wijk. Moderne ruime huizen. Vooral de hofjes waar geen doorgaand verkeer was. Dat was prachtig voor de kinderen die er vrij konden spelen. Bij ons op het plein van de Jongkindstraat was het helemaal geweldig, er woonden voor het merendeel ouders met meisjes.

Die speelden altijd samen in de zandbak.

Iedere vrijdagavond pakten alle moeders hun bezems en werd het zand weer bij elkaar geveegd terwijl de nieuwtjes uit de buurt en het wel en wee van de gezinnen werden besproken.

Later veranderde de buurt wel. Veel mensen kochten een huis en gingen weg. Andere huurders kwamen ervoor terug en mede daardoor ging de saamhorigheid die er voorheen was wel achteruit. We hebben er 44 jaar fijn gewoond en denken er met plezier aan terug. Op een dag zag ik, bij mijn dochter een folder over het nieuwbouw plan Medaillon. Het werd mooi. Ik dacht: we willen liever niet uit onze eigen wijk en misschien is dit onze kans. Er zaten huurwoningen in het plan en zelfs een paar seniorenbungalows.

Ik heb er veel werk van gemaakt en het was niet gemakkelijk dit huis te krijgen.

We wonen hier nu vanaf januari en het is heerlijk.

We hebben alles gelijkvloers, veel ruimte en ook nog een tuin erbij. Hier kunnen we samen oud worden.”

 

Tineke Kusters