Bewoners van de Hengelose Es



De familie Overklift woont al sinds 1982 in de J.Jongkindstraat, dus was het tijd voor een praatje.

Ze hebben eerst in de Jasmijnstraat in een flat gewoond, maar het gezin werd uitgebreid met een dochter en een zoon en toen was het flatje vol. Tijd dus om naar iets anders uit te kijken en via de krant kwamen ze in de J. Jongkindstraat terecht. Dit was een nieuwbouwwijk en het huis was mooi groot en niet te vergeten: een tuin waar de kinderen zich konden vermaken.
De wijk werd toentertijd speklappenbuurt of ook wel tranendal genoemd, dit vanwege de hoge huren voor die tijd. Dinie was opgegroeid in de P.Potterstraat en op de plek waar nu haar huis staat gingen zij en haar vriendinnen vaak knollen gappen bij de boer.
In de straat woonden veel jonge gezinnen met kinderen die samen op het pleintje speelden. Toch was er weinig contact met de naaste omgeving, de mensen waren erg op zichzelf. Er werd vriendelijk gegroet maar daar bleef het dan wel bij. Toch zijn ze hier blijven wonen omdat het een mooie wijk was: de kinderboerderij, het weusthagbos, en later het winkelcentrum, alles dicht bij de hand.
Helaas hebben ook Dinie en John geconstateerd dat de wijk erg aan het verloederen is. De mensen veranderen, laten de boel de boel en van een bezem hebben ze nooit gehoord, laat staan hoe die gebruikt moet worden. Jammer toch? Ze vinden dan ook en met hen vele anderen, dat er best wel eens strenger opgetreden mag worden door de woningbouw en andere overheden. Toch willen ze niet graag weg uit de wijk en hopen dan ook dat ze na de sloop een ander huis weer kunnen vinden in de buurt (mits betaalbaar natuurlijk). Dit moet dan wel een aangepaste woning worden, want Dinie heeft een ernstig ongeluk gehad waarvan ze, hoewel niemand dit had verwacht, grotendeels weer hersteld is. Petje af voor dit gevecht.

Onder het genot van koffie met gebak hebben we zo de wijk op de korrel genomen en samen gezegd: Een fijne buurt maak je samen. Dus, op de bres voor de Hengelose Es.

 

Dit interview is van Ineke