Bewoners van de Hengelose Es


Gesprek met familie Vunderink

fam vunderink 1 s

De familie Vunderink is in 1967 van een flat aan de Palestrinastraat verhuisd naar een eengezinswoning in de Hengelose Es. We waren een van de eerste bewoners in de Jan Tooropstraat. We waren net rond de dertig jaar en onze kinderen waren nog in de flat geboren. We vonden de bouw niet mooi, maar het was wel een heerlijk grote woning, met vier slaapkamers en een tuin. Onze kinderen zijn hier opgegroeid. Het was een kinderrijke buurt, vlak aan het Weusthagpark en het Geerdink.

De kinderen speelden altijd buiten. We hadden er goede sociale kontakten en hebben er heerlijk gewoond. De Hengelose Es was toen een nieuwbouwbuurt.

Later kreeg de Hengelose Es een slechte naam. Er woonden ook wel sociaal zwakkeren, maar die waren best aardig. Wij hebben daar nooit last van gehad. Dan hadden ze het over slechte families. We kennen de mensen wel waarover zo gesproken werd. We hebben prima samen geleefd daar.

We hebben in die tijd weleens overwogen te verhuizen naar bv. De Hasseler Es, doordat onze buren gingen verhuizen. Maar ons woonplezier in de Hengelose Es heeft het altijd gewonnen.

We hebben ook vaak gehoord van bewoners die verhuisd waren, dat ze wel terug wilden kruipen. Ze kwamen soms ook echt terug vanwege de heimwee.

De saamhorigheid was het allerbelangrijkst. Hier in de Hasseler Es voelt het een beetje als los zand. Mijn man mist de Hengelose Es vreselijk, geeft mevrouw aan.

De woning was wel erg vochtig. De woningbouw heeft er veel aan gedaan om dat weg te halen, maar de woningen waren gebouwd op drassig land, dus er was niet echt iets tegen te doen. We verfden altijd met wegenverf, om de vochtplekken eronder te krijgen. We hadden er verder geen last van totdat mijn vrouw ziek werd. Toen moesten we echt verhuizen van de dokter, want het vocht werd gevaarlijk voor haar.

Nog steeds ga ik in de Hengelose Es naar de winkel, daar ken ik mijn mensen en heb ik wat aanspraak.

Kortom: we hebben een mooie woning aan een mooi plein, maar missen ons Hengelose Es stekkie vreselijk.


Dit interview is afgenomen door Marjan Stroot, 2 oktober 2012